Over Eleanor Oliphant, alleen zijn en eenzaamheid

De afgelopen week las ik ein-de-lijk Eleanor Oliphant is completely fine, van Gail Honeyman. Ik racete door het boek, ik wilde liever niet meer stoppen met lezen. Ik voelde medelijden met Eleanor, en tegelijktijd wilde ik weten wat er precies gebeurd was.

Oké, misschien heb je nu geen idee waar het over gaat. ‘Eleanor Oliphant is completely fine‘, dat is het motto van Eleanor. Ja, ze is veel alleen. Ze wordt alleen wakker, eet alleen, in het weekend is ze alleen (de flessen wodka uitgezonderd) en ze worstelt alleen met het trauma uit haar jeugd. But she is fine. Ze is altijd alleen geweest, en dat bevalt prima.
Tot ze op een dag met een collega een oude man redt, die op straat is gevallen. Eleanor leert steeds meer mensen kennen: de collega, zijn moeder, de oude man die hen uitnodigt en waar ze onderdeel van de familie worden. Er zijn feestjes, ziekenhuisbezoeken en theevisites. Maar hoe meer contact met anderen Eleanor heeft, hoe meer ze zich moet openstellen. Voor anderen, maar ook voor haar verleden.

Eleanor Oliphant maakte me tijdens het lezen hardop aan het lachen, maar tegelijkertijd brak het soms mijn hart. Haar opmerkingen als ze voor het eerst in een café komt, vond ik hilarisch. En toch: het besef dat iemand tot haar 30e nooit iemand heeft gehad om mee naar een café te gaan, is ook heel treurig.

Want naast dat Eleanor Oliphant is completely fine een heel mooi en lief verhaal is, heeft het ook een belangrijk thema: eenzaamheid. Iets wat veel voorkomt, maar waar we (als ik naar mijn eigen omgeving kijk) maar weinig over praten. Want eenzaam, dat is toch voor bejaarden zonder kinderen? Nee! Mensen kunnen eenzaam zijn om heel veel verschillende redenen en door allerlei oorzaken. Eenzaamheid is persoonlijk: het is een gevoel en anderen kunnen dat niet bepalen of voor jou voelen. Het is een gevoel van niet-verbonden zijn, van het gemis van een hechte emotionele band met anderen. Sommige mensen hebben nu eenmaal meer behoefte aan contact met mensen, dan anderen. En zelfs al heb je contact met anderen, maar je voelt je niet vertrouwd met hen – ook dan kun je je eenzaam voelen. Eenzaamheid blijft niet bij een gevoel, langdurige eenzaamheid heeft ook psychische en lichamelijke gevolgen (bron: eenzaam.nl).

Gail Honeyman schrijft achterin het boek dat ze voor het verhaal geinspireerd raakte toen ze een artikel las over eenzaamheid. “It included an interview with a young professional woman, living in a big city, who said that she’d often leave work on Friday afternoon and not speak to another human being until she returned on Monday morning. (…) I started to think about how difficult it can be, at any age, to forge meaningful connections, and to imagine various scenarios in which a young woman could find herself living in those circumstances.’

Hoe is dat voor mij? Ik ben heel graag alleen, een introvert pur sang. Ik ga graag alleen naar musea of ergens koffie drinken, ik voel me helemaal op mijn gemak als ik alleen thuis ben, en, toen ik nog niet met mijn vriend samen was, ging ook alleen op vakantie. Niets mis mee, en ook niet zielig! En ik voel me ook heus wel eens eenzaam, bijvoorbeeld als ik op social media mensen zie die naar drie feestjes in een weekend gaan. Dan heb ik (voor even) het gevoel dat ik er niet bij hoor. Of toen mijn moeder net was overleden en ik niet het gevoel had dat iemand me daarbij kon helpen. (Achteraf gezien logisch – want niemand had me kúnnen helpen op dat moment..)
Maar eenzame gevoelens hebben bij mij nooit de overhand. Want ik heb wél heel lieve vrienden (ook al zijn het er geen honderden) en een vriend bij wie ik altijd terecht kan!

Verdrietig genoeg is dat niet voor iedereen vanzelfsprekend. En gelukkig biedt ‘Eleanor Oliphant is completely fine’ dan ook perspectief. Het verhaal laat immers zien wat een gewone gebeurtenis met iemand kan doen. En dat alleen al een collega mee vragen voor de lunch een heleboel voor iemand kan betekenen. En praat erover. Wees eerlijk! Want zoals Eleanor zegt: ‘these days, loneliness is the new cancer – a shameful, embarassing thing, brought upon yourself in some obscure way.’
Dus misschien kun je eens kijken in je omgeving. Voor wie zou jij iets kunnen betekenen, of kun je zelf het gesprek over eenzaamheid starten? Dan doe ik dat ook! 🙂

Een gedachte over “Over Eleanor Oliphant, alleen zijn en eenzaamheid

  1. Pingback: bookmarks #2

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.